بازنگری برخی ارزش ها از دیدگاه روانشناسی

 یک اختلال روانی بین دانشمندان و افراد موفق آن سوی آب ها وجود دارد. برخی از این افراد عمیقا دچار نگرانی و احساس گناه می شوند، بدین جهت که فکر می کنند به آنها بیشتر از آنچه که سزاوارش هستند بها داده شده است.

چون به نظر خودشان کار مهم و خاصی انجام نداده اند و بر خلاف تصور مردم انسان هایی معمولی هستند.

این احساسات برای ما ناشناخته است و در فرهنگ ما تقریبا کسی شانس این را پیدا نمی کند که تنها به خاطر انجام کارهایی مفید و غیر تبلیغاتی این همه مورد محبت و تمجید دیگران قرار گیرد.

یک تفاوت مهم ما با آنها، ویژگی جامعه پسند “فروتنی” است.

در فرهنگ ما همواره اصرار بر این بوده که مادیات و معنویات، ظاهر و باطن به غلط از هم جدا شوند.

من را به خاطر خود واقعی ام دوست داشته باش“،

 “تحصیلات شعور نمی آورد”

” پول خوشبختی نمی آورد”

 و ده ها باور مشابه که همه بر این اساس هستند که درون است که اهمیت دارد، ظاهر و باطن باید از هم تفکیک شوند و نه همین لباس زیباست نشان آدمیت…

در صورتی که ویژگی های ظاهری و باطنی ما به هم پیوسته هستند و اگر موفقیتی اجتماعی به دست می آوریم، به خاطر توانایی ها و انگیزه های درونی مان است.

شخص فروتن می داند که امتیازهایی نسبت به دیگران دارد، در عین حال می داند که نباید نشان دهد که از این بابت خوشحال است، چون جامعه می گوید در این صورت ارزش او زیر سوال می رود.

در حقیقت افراد موفق باارزش تر از دیگران نیستند، چون این مساله برای دیگران خوشایند نیست.

در فرهنگی که “دیگران” از ” من ” مهم تر است، احترام به این نوع عقاید دور از انتظار نیست، ولی به هر حال باورهایی که مبتنی بر منطق و واقعیات نباشند، به طور طبیعی روزی زیر سوال می روند.

 استانداردهای ظاهری برخلاف معیارهای باطنی قابل مشاهده و اندازه گیری هستند و می توان تشخیص داد چه کسی در چه زمینه ای از دیگری برتر است

و انسان شرقی که قرن ها به معنویات و درون و زندگی پر از رنج ارزش داده، در برابر آن سخت مقاومت می کند،

حتی اگر لازم باشد ارزش علم، پول و زیبایی را زیر سوال می برد ( که برده است)!

ادب، احترام و تواضع همان ارزش هایی هستند که به دانشجو اجازه نمی دهند اشتباه استاد را اصلاح کند،

به کوچکتر اجازه نمی دهد به بزرگتر بگوید روشی که برای انجام کاری انتخاب کرده صحیح نیست و می گوید حتی اگر تحقیر شدی عصبانی نشو و از خودت دفاع نکن، چون با این کار شخصیت خودت را زیر سوال می بری.

این مفاهیم با ارزش تا حد زیادی ریشه در “فرهنگ ارباب و رعیتی” دارند.

ما می دانیم مغرور بودن و خجالتی بودن یعنی چه. ولی واژه ای برای توصیف فرد سالمی که خودش را قبول دارد و همیشه هم مودب نیست نداریم. ما فقط خودنمایی را می شناسیم و نمی دانیم افتخار کردن به خود یک رفتار سالم است.

به همین دلیل به محض روبرو شدن با چنین رفتارهایی تنها واژه های خودشیفته، مغرور و نمایشی به ذهنمان می آید.

  چرا که قرن ها یاد گرفتیم که برای دستاوردهای بیرونی ارزش قائل نشویم

و به جای پذیرش احساسات و نیازهای گوناگون مان، تنها به تزکیه ی نفس و از بین بردن نیازهایی نظیر دوست داشتن خود مشغول باشیم.

این همه مقابله با طبیعت،

از ما انسان هایی عصبانی ساخته که نمی تواند “افتخار کردن” به خود و دیگران را تحمل کند.

ارزش قائل شدن برای موفقیت های اجتماعی، افراد جامعه را به سوی پیشرفت سوق می دهد و این یکی از بزرگترین تفاوت های مردم جهان اول و جهان سوم است.

امیدوارم که از مطالعه این مطلب لذت برده باشید

دکتر فائزه خانلرزاده بهترین روانشناس نوروسایکولوژیست بهترین روانشناس دکتر فائزه خانلرزاده روانشناس تلفنی مشاوره تلفنی روانشناس آنلاین روانشناس آنلاین

فائزه خانلرزاده

  • دکترای روانشناسی نوروسایکولوژی
  • عضو سازمان نظام روانشناسی
  • عضو انجمن روانشناسان ایران
  • عضو جامعه پزشکان و روانشناسان های سلامت
  • عضو انجمن مراکز خدمات روانشناسی و مشاوره ایران
  • روانشناس خانواده و مشاور ازدواج در قائمشهر

فائزه خانلرزاده

  • دکترای روانشناسی نوروسایکولوژی
  • عضو سازمان نظام روانشناسی
  • عضو انجمن روانشناسان ایران
  • عضو جامعه پزشکان و روانشناسان های سلامت
  • عضو انجمن مراکز خدمات روانشناسی و مشاوره ایران
  • روانشناس خانواده و مشاور ازدواج در قائمشهر