ف.خ

               

                         روانشناسی کودک

                  وقتی کودک کار بدی انجام می دهد:

     والدین مقتدر و مهربان: اگر پدر و مادری هستید که در حالت عادی به کودک خود توجه می کنید:

 وقتی کار بدی انجام داد:  قدم اول بی توجهی است.

 چون گفتیم از دید روانشناسی:

توجه بزرگترین تشویق و عامل تکرار عمل است. حتی اگر از نوع منفی باشد. حتی اگر خشن باشد.

پس خود را به ندیدن و نشنیدن بزنید. کودک با کنجکاوی و هیجان شما را زیر نظر دارد تا ببیند چه واکنشی نشان می دهید. ولی شما چیزی ندیدید!

این گونه هست که شما در نظر او یک والد مقتدر و مهربان هستید.

راستی یک نکته ی مهم!

روانشناسی می گوید:

مهم ترین چیزی که از دوره کودکی برای انسان می ماند نگاهیست که به خودش دارد.

این که من خوب هستم؟

 دوست داشتنی هستم؟

ارزشمند هستم؟

و بیشتر انسانها با این نگرش بزرگ می شوند که ارزش دوست داشته شدن ندارند. این حسی است که والدین و جامعه تا به امروز به کودکان داده اند.

 کودکانی که بعدها بزرگ شدند و دنیا را ساختند. با حس بد بودن… به همین خاطر دنیای ما پر از جنگ و نفرت است.

 پس بدانید: درست غذا خوردن، لباس مناسب پوشیدن، احترام به دیگران و … چیزهایی هستند که بدون عصبانیت تنها با چند تکنیک ساده و علمی آموزش داده می شوند. نگران این مسائل نباشید.

شما حق دارید کودک خود را تنبیه کنید. ولی به هیچ وجه حق تحقیر یک انسان را ندارید. 

احترام کودک به دیگران

یکی از بزرگترین مشکلات والدین، رابطه کودک با دیگران است. کودک معنی احترام را نمی داند. خوب و بد را نمی شناسد. براحتی به دیگران در جمع بی احترامی می کند. حرف های زشت می زند. یا به دیگری لگد می زند 🙂

پدر و مادر در این شرایط دستپاچه می شوند و نمی دانند باید چه واکنشی نشان دهند. بعضی ها عصبانی می شوند و بعضی ها هم که خونسردترند منتظر می مانند تا بعدا در یک کتاب روانشناسی در موردش مطالعه کنند.

ولی هیچ کدام از این رفتارها درست نیست. در این شرایط شما به عنوان والد باید دستپاچه شوید! سرخ و سفید بشوید. و کودک شما باید اینها را به چشم ببیند.

 او باید زشتی عمل خود را حس کند. 

از گفتن جمله هایی با لحن بچه گانه به این شکل:

ببخشید عمو جون دخترم بچه خوبیه نمی دونم چرا این کارو کرد

وای عزیزم این چه حرفی بود زدی؟

 و…

جدا خودداری کنید!

 اینها از لحاظ روانشناسی تشویق هستند.

با لحن جدی و طبیعی خودتان از آن شخص عذرخواهی کنید. بگویید واقعا خجالت کشیدم. بگذارید کودک ناراحتی شما را ببیند.

 همان لحظه دست او را بگیرید. به یک اتاق دیگر ببرید. روبروی او بنشینید. صورتتان مقابل او باشد. با جدیت در چشمانش نگاه کنید.

 و بگویید دیگر حق نداری همچین رفتاری انجام بدهی.

 درآن لحظات از کلمات محبت آمیز به هیچ وجه استفاده نکنید، چون از دید روانشناسی کودک تشویق می شود آن رفتار را تکرار کند.